Kısa kısa bir kaç yazı yazarak bu konuda fikirlerimi paylaşmak istiyorum:
Yabancıların deyimi ile "İndividual" yani kişinin kendisinin obje olduğu, temelde kendi merkezli olan bir durum, değer yargısı olarak nitelendirebiliriz bireyselliği. Tekil bir yaklaşım aslında, bu tekil yaklaşımın kökeni büyük ihtimalle 15. yüzyıla kadar dayanıyor.
Biz insanlar aslında evrimsel olarak topluluk canlısıyız. Varlığımız doğada tek başına var olabilecek kadar güçlü değil, birlikte iken aklımızı da ekleyerek durumların üstesinden gelip başarıya ulaşan insanlar oluyoruz. Zamanla ilerleyen devirde aslında başarıya zekamız ile ulaştık, tek başına hayatta kalmaya çalışma çabalarıyla nehirler, dağlar, okyanuslar aşan insan artık toplum gözünden önce bireyi düşünmeye başladı.
Toplumun bir kişi için olduğu yıllarda Magna Carta ile ilk darbeyi bir kişinin yönetimine vuran insanlık, Fransız devrimi ile ortak düşünceyi perçimledi. Günümüz dünyası ise bir adım öne giden bir düşünce içerisinde ve bu düşünce 1990-2000 döneminde dünyaya gelip bu dönemin anlayışıyla yetişmiş olan bizlerin dünyaya bakış açısını değiştirdi.
Kişisel yayınlar, artan iletişim ile; orta çağ ardına bir bilim adamının her alanı öğrenmesinden öte herkesin tek konuda uzmanlaştığı bir dünyaya gelmiş olduk.
Bunun yanı sıra herkesin fikrini başkalarının sansürüne takılmadan paylaştığı bir dünya da doğmuş oldu böylelikle. Tabi bunun getirdiği zararları da unutmamak gerekli, düzensizlik kaos anarşi gibi durumların artması ihtimali de var.
Ancak savunduğum görüş tek bir şeyi söyler; düşünen kişiler her daim kazançtır. İnsanlar düşündükçe, düşündüklerini aktardıkça, aktardıklarını tartıştıkça, fikirlerini analiz ve sentezden geçirip bir sonraki adıma geçebildikçe biz ilerleyeceğiz ve kaostan, anarşiden ve terörden kurtulacağız.
Ama öncelikle korkmadan söylememiz gerekn bir şey var; bireyselcilik, önce kişinin varlığını ve kendini geliştirmesini, bu sayede toplumdaki ilerlemeyi ve kendini geliştirmesini sağlar. "Ben" olmadan bir sonraki adımların hiç biri olmaz.
